- ولى داستانم ، شايسته است كه زيور تاريخ گردد . 15 - ابو الحسن ، على بن هارون بن منجم . او قصيده‌اى دارد كه بارگاه صاحب را بدان ستوده است . 16 - شيخ ابو الحسن بن ابى الحسن . وى متصدى چاپار و پسر عمهء صاحب است . در قصيده‌اى بناى باشكوه صاحب را كه در اصفهان ساخته و بدانجا منتقل گشته بود ، مىستايد : - خانه‌اى كه اساسش بر عزت و قدرت نهاده شده و منزلگاه اخلاق ستوده و جايگاه بزرگى و والايى است . 17 - ابو الطيب كاتب . او هم قصيده‌اى در ستايش همان بنا دارد كه با اين بيت شروع مىگردد : - خانه‌اى كه چرخ زمانه بر محور آن چرخد و خاك و خشتش با آسمان برابر آيد . 18 - ابو محمد ، ابن المنجم . وى رائيه‌اى دارد كه بدان بارگاه صاحب را ستوده است . 19 - ابو عيسى ، ابن المنجم . او صاحب و بارگاهش را چنين مىستايد : - بارگاهى كه پرتوش بر جهان تابيده است و اگر بغداد هم مىتوانست به دستبوس آن مىآمد . 20 - ابو القاسم ، عبيد اللّه بن محمد بن معلى . وى نيز خانهء صاحب را با قصيده‌اى بدين مطلع ستايش كرده است : - مرا در آرزوى زيارت آن بارگاه - گرچه به ظاهر شكيبايى و رزم - عشقى جانكاه است و اشتياقى جگرسوز . 21 - ابو العلاى اسدى . او در ضمن قصيده‌اى صاحب را ستوده و بارگاهش را با اين سرآغاز وصف مىكند : - خوش زى كه اينجا خانهء خلد است و زندگى در آن با نعمت و فراوانى همراه . 22 - ابو الحسين غويرى . وى چند سروده در مدح صاحب دارد ، از جمله قصيده‌اى كه بدان خانه‌اش را در اصفهان ستوده است ، با اين سرآغاز : - بارگاهى كه جولانگاه بخشش و نوال است ، چون فلك كه مدار آن بر سعادت استوار